visualwall.eu

Często spotykam się z sytuacjami, w których gdy dowiaduję się jak na imię własnemu potomkowi dali jego rodzice zbiera mi się na śmiech. A to najbardziej bajtowa reakcja. Czasami zdarza się także, iż chce mi się płakać, jestem zdruzgotany, zawstydzony, po prostu nie mogę tego przyswoić. O smaku się ponoć nie kłóci, to co ma prawo nie obrzydzać mnie, pozostali mogą uważać za perfekcję - i odwrotnie. Rzecz jednak w tym, że jestem zdania, iż co poniektóre imiona tak głęboko wbite są w naszych umysłach, tak bezdyskusyjnie się nam z czymś lub kimś kojarzą, iż sporym niebezpieczeństwem jest chrzczenie w ten sposób swoich pociech, które dodatkowo posiadają nasze nazwisko. Spotkałem się np. z maluchem o imieniu Adolf, i wcale nie był Niemcem. W swoim życiu miałem okazję uścisnąć dłoń Albinowi, który kompletnie nie miał bladej skóry oraz Alfonsowi, który notabene zarabiał na życie zasiadając w redakcji w czasopiśmie - i nie była to podpucha. W życiu politycznym Polski głośno pokazują się także ludzie o dźwięcznie brzmiących imionach Maria - jest przecież Pan Rokita oraz nowy prezydent Komorowski - czy wam również coś tu nie gra? Jeżeli chodzi o kobiety, moja przyjaciółka ma na imię Genowefa i nawet nie pytajcie czy ma na nazwisko Pigwa. istnieje też Sonia, która kojarzy mi się z malutkim, bezbronnym chomikiem, którego umieszcza się w klatce, no i Żaklina, której imię z trudem przechodzi mi przez usta. Myślę, iż im dłużej i mocniej rodzice główkują nad imionami dla swoich dzieci, tym bardziej opłakane są tego efekty.