visualwall.eu

Niedawno brałem udział w ślubie moich przyjaciół.Jako wierzący inaczej bardziej interesowało mnie wszystko dokoła.Ktoś przysnął, ktoś wpadł w ostatniej chwili, czy ministrant biegający ślamazarnie pomiędzy ławami z tacą na drobne.Czy też babcie, ciocie i wujkowie, którzy cały ten szoł starali się uwiecznićW pewnym momencie moją uwagę przykuł wynajęty fotograf ślubny.Poruszał się niepostrzeżenie po świątyni. To tu z zakamarka pstryknął zdjęcie.To wszedł się na górną nawę. To cicho w zakamarku oparty o statyw gdzieś tam sobie celował.Niby nic, jednak zastanowiło mnie jak on robi foty, skoro nic mu nie błyska, a rodzinne aparaciki mrygają, że aż jasno się robi przed oczami.Stwierdzę jednak, że w kościele najjaśniej nie było.Upłynął jakiś moment, młodzi wrócili z miodowego, spotkaliśmy się więc,żeby pochwalili się suwenirami.Na pierwszy ogień poszły zdjęcia z wakacji. Piękne widoczki i oni, zakochani.Potem ślub i wesele - najpierw przy masie fotek z rodzinnychaparacików. Co drugie nie ostre, to ciemne że nic nie widać lub błysk z fleszaprzesłaniał całe zdjęcie. Na zakończenie pokazali piękny skórzany klaser. Nie było w nim tysiąca zdjęć, tylko parę, bądź kilkadziesiąt. Jego oglądanie nie było katorgą.historię. Wszystkie nie za ciemne, nie za jasne, wyraźny pierwszy i drugi plan.Wyraźne postacie.Oglądając ten klaser przypomniałem sobie cicho przemykającego fotografa,strzelającego foty z kącika, bez błysków i fleszy. Mogę więc powiedzieć, że profesjonalnafotografia ślubna, ciężka praca i do tego odrobina sztuki.